روز به روز که به انتخابات مجلس نزدیکتر می شویم ، هم جبهه های انتخاباتی بیشتری رخ می نمایند و هم شعارهای کاندیداها رنگ های متنوعی به خود می گیرد . شعارهایی که گاه آنقدر کلی و کلان است که گاهی به یک برنامه توسعه بیست ساله می ماند و گاهی چنان مبهم و فاقد راهکار اجرایی است که خود کاندیداها هم متوجه نمی شوند چه گفته اند . اماخوشبختانه  انتخابات امسال مجلس تفاوتی ظریف  با دیگر انتخابات دارد؛ که همین تفاوت می تواند محک سنجش شعارهای کاندید اها باشد و آن هم ده سئوالی است که درباره چند معضل لاینحل مملکت ماه هاست که بناست از رئیس جمهور پرسیده شود ، اما هم چنان پرسیده نشده است .

به گزارش «تابناک » در روز های آینده که فرصت تبلیغات است ، به جای مناظرات سیاسی بی حاصل رسانه ها و افکار عمومی می توانند در مناظراتی که بین نامزدهای انتخاباتی برگزار می کنند ، از آن بخواهند که راهکارشان را در مورد این چند معضل  که احتمالا در دوره مجلس نهم هم چنان برقرار خواهد بود را معرفی کنند . معضلاتی که  برخی از آنان منجر به طرح سئوال از رئیس جمهور هم شده اما همچنان لاینحل باقی مانده است .

بر این اساس به عنوان مثال یکی از سئوال های مطرح که بنا است از رئیس جمهور پرسیده شود این است :

 چرا قانون تسهيلات ارزي براي متروي تهران و كلان شهرها و حمل و نقل عمومي ساير شهرها، علي رغم نياز مبرم اين شهرها به روان سازي ترافيك، خصوصا با آغاز هدفمند شدن يارانه حامل هاي انرژي، ابلاغ و اجرا نشد؟

این معضل همچنان پابرجاست و مردم همچنان با این مشکل دست به گریبان هستند و یحتمل کاندیداهای فعلی و نمایندگان آینده هم با این معضل که یک معضل مردمی است مواجه خواهند شد حال باید از آنان پرسیده شود آنان چگونه می خواهند دولت را مجبور به اجرای این مصوبه کنند ؟ آیا آنان نیز همان راه نمایندگان کنونی را خواهند رفت که تا کنون منجر به نتیجه نشده است و اگر نه چه راه حلی خواهند داشت ؟ این خود محکی است که مردم بدانند چه کسانی را بنا است به مجلس بفرستند.

یا سئوال بعدی :

طبق آمار رسمي نرخ رشد اقتصادي كشور در سال 89 زير 1% بوده و اگر نرخ اعلام شده از سوي صندوق بين المللي پول را بپذيريم حدود 3% بوده است در حالي كه طبق برنامه بايد حداقل 8% باشد. آيا اين امر حاكي از ضعف مديريت اقتصادي كشور نيست؟ همچنين با اين نرخ رشد آيا ممكن است يك ميليون و ششصد هزار شغل در كشور ايجاد شده باشد؟

مگر یکی از شعارهای نمایندگان تلاش برای ایجاد اشتغال با تصویب مصوبه های تاثیر گذار نیست ؟ حال این کاندیداها و نمایندگان احتمالی در این باره چه خواهند کرد ؟ آیا همچون دور گذشته فقط دعواهای چنین معضلاتی برای مردم باقی خواهد ماند و نمایندگان و رئیس جمهور همچنان قربان صدقه هم خواهند رفت ؟

 یا سئوال بعدی

 قانون هدفمند كردن يارانه ها پنج ساله بوده است در حالي كه ميزان افزايش بهاي برخي حامل هاي انرژي نشان مي دهد كه دولت مدت اجراي آن را كمتر از 3 سال در نظر گرفته است. در نتيجه مردم بايد فشار غير لازمي را در پرداخت بهاي مثلا گاز مصرفي تحمل نمايند. همچنين سهم بخش توليد صنعتي و كشاورزي تاكنون به درستي پرداخت نشده و باعث گران تمام شدن هزينه توليد كالا و محصول گرديده است. چرا دولت مقيد به اجراي قانون مجلس نيست؟

کاندیدا چه راهکاری برای این مساله خواهند داشت ؟ مگر تولید یکی از مبانی توسعه و البته یکی از راهکارهای اشتغال کارآمد نیست ؟

لطفا کاندیدا های محترم از ترسیم چشم اندازهای جدید در تبلیغاتشان خودداری کنند ، فقط به مردم بگویند می توانند دولت را به اجرای این مصوبات ملزم کنند یا نه ؟ شعار جدیدی لازم نیست . همین مشکلات را بتوانند حل کنند دین شان را به مردم ادا کرده اند.

درآینده به پاسخ این سوالات می پردازیم.
برچسب‌ها: انتخابات, «سه سئوال از کاندیداها»